" خرمشهر را خدا آزاد کرد" خطاب امام (ره) به اصحاب غرور بود

"اين مطلب مهم را كه كرارا عرض كرده‌ام، تكرار مي‌كنم كه ملت عزيز مجاهد بويژه سلحشوران رزمنده مجاهد في سبيل الله توجه داشته باشند كه غرور از پيروزيها آفت بزرگي است كه شيطان باطني در بندگان خدا به وجود مي‌آورد تا آنان را از راه حق منحرف كند، و در اثر آن خلق خدا را در كوشش براي مقاصد الهي سست كند، و اگر خداي نخواسته اين حالت شيطاني در جبهه‌ها پيش آيد، در پيروزيها وقفه حاصل، بلكه با مكر شيطاني ممكن است به شكست منتهي شود. و زماني اين آفت وجدان‌كش پيش مي‌آيد كه انسان از خود و خداوند غافل شود و قدرت و پيروزيها را از خود بداند، و منشأ اصلي آن كه ازمه امور را دردست دارد و هرچه كمال و قدرت و جمال است از اوست را از ياد ببرد. ملت عزيز و قواي مسلح رزمنده در طول اين انقلاب و اين جنگ لمس نموده‌اند كه اگر مددهاي الهي و عنايات خاص خداوند قادر نبود، هرگز در ما قدرت مقابله با رژيم شيطاني تا دندان مسلح و متكي به قدرتهاي جهاني نبود. ولي از آنجايي كه ملت با تحولي الهي به انقلابي اسلامي متكي به معنويات دست زد، توانست آن قدرت بزرگ منطقه را درهم بشكند، و در جنگ نابرابر از حيث تسليحات و كمكهاي بيدريغ شرق و غرب و منطقه،‌ اينهمه پيروزيهاي اعجازآميز را نصيب ايران و اسلام نمايد. ما نبايد فتحهاي بزرگ مثل خرمشهر را از ياد ببريم كه دشمن با همه تجهيزات در سنگرهاي بسيار محكم باعده و عدد بسيار كمين كرده بود، و در مقابل عده‌اي از سلحشوران متعهد اسلام از بيابان باز به آنان تاخته، و خداوند آنچنان رعب و وحشت را بر دشمنان ما غلبه داد كه با اسارت هزاران نظامي و غنيمتهاي بسيار، باقيمانده اشرار با فضاحت تمام رو به فرار گذاشته و شهرها را رها كردند. رزمندگان عزيز ما نبايد اين پيروزي معجزه‌آسا را جز با مددهاي الهي ببينند و اگر چنين شد، غرور آنها خلاصه مي‌شود در اينكه ما مورد عنايت قادر متعال هستيم و از خود چيزي نداريم و آنچه داريم از اوست و بايد به راه او نثار كنيم. و اينجاست كه خداوند عنايات خود را ادامه مي‌دهد، و شما سلحشوري و جنگ شرافتمندانه را براي دفاع از اسلام و ميهن اسلامي ادامه مي‌دهيد، و به خواست قادر متعال به پيروزي نهايي دست خواهيد يافت." ( صحيفه امام جلد 17 صفحات 318 و 319 )

آنچه در بالا آمد پیام امام خمینی (ره) به مناسبت 22 بهمن سال 1361 بود ، یعنی هشت ماه پس از آزادسازی خرمشهر. حال که 29 سال از این پیروزی بزرگ می گذرد، فرصت مناسبی است تا از خود بپرسیم چرا امام فرمود خرمشهر را خدا آزاد کرد؟


شاید خواندن این سطور برای جوانان این دوره قابل هضم نباشد، اما این یک حقیقت است و آن اینکه جوانان دیروز ، وقتی برای دفاع از کیان ملت و کشور اسلحه به دست گرفته و در خطوط نبرد حاضر شدند، هیچگاه به پیروزی در عملیاتی نیاندیشیدند. آنان یک جمله را همواره با خود تکرار می کردند و آن اینکه ما مامور به انجام تکلیف هستیم نه حصول نتیجه. و صد البته که این تفکر با هیچ یکی از معیارهای مادی و عقلی قابل سنجش نیست.

این تفکر ، معنای همان جمله عزیز سفر کرده ما است که : " هر چه کمال و قدرت و جمال است از اوست. " بچه های قدیم جنگ خود را قطره ای از خیل لشکریان خدا می دانستند که برای رضای او می جنگند. فتح و نصرت یا شکست را نیز هدیه ای از جانب حق تعالی می دیدند .

این فرهنگ و اعتقاد به رهبری نظام بود که ملت ایران را در بزرگترین جنگ معاصر سربلند کرد.
بی گمان پیروزیهای بزرگ ، آفت های بزرگی نیز به دنبال دارد. در فرهنگ حضرت روح الله ، غرور ام الفساد است. ایشان فتح خرمشهر را هدیه خداوند دانستند تا نسل حاضر و نسل های آینده بدانند فقط زمانی خداوند هادی یک ملت به سوی رستگاری است که دلها و چشمها به سوی آسمان باشد.

وقتی غرور در انسان ریشه بگیرد دیگر خدا نیست ، شیطان راهنمای اوست .
نگاهی عمیق به جریانات اخیر در کشور نشان می دهد که ریشه بسیاری از ولایت گریزی ها آن هم در سطوح بالای مدیریتی کشور، ناشی از غروری است که گریبان برخی از آدمها را گرفته است.

امامی که با رهبری یک انقلاب و پیروزی آن، معادلات دنیایی را برهم زد و ملتی را با دستی خالی از بزرگترین معرکه نظامی جهان به سلامت بیرون آورد، هیچگاه نگفت که اگر من نباشم ادامه این راه چنین می شود و چنان. او هیچگاه دستاوردهای بزرگ ملت ایران را به نام خود ننوشت چرا که چشم و دلش هماره به سوی آسمان بود.

شاید بزرگترین مخاطبان این جمله امام که : "خرمشهر را خدا آزاد کرد" ، اصحاب غرور در عصر حاضر و همه اعصار باشند.