دهمین همایش ملی سازمان های مردم نهاد ، پنجم و ششم آبانماه جاری ، در مجتمع فرهنگی و هنری دکتر زرین کوب شهرستان بروجرد برگزار شد.

200 تن از نمایندگان سمن های سراسر کشور در این همایش ، راهکارهای توسعه فعالیت ها و زمینه های موجود برای ارتقای سطح و استاندار فعالیت های  سازمان های غیرحکومتی را مورد بحث و بررسی قرار دادند.

آنچه در ادامه می آید، دیدگاههای نگارنده به عنوان سخنران و ناظر بیطرف در این همایش دو روزه حضور داشت.

نگاهی به عناوین سمن های شرکت کننده در همایش بروجرد، موید این حقیقت بود که عصاره اجرایی برای تحقق و پیگیری برنامه های دولت در حوزه توسعه پایدار زیر یک سقف جمع شده بودند و بی تردید این جمعیت می توانست فرصت مناسبی برای دولت باشد تا در همراهی با این جمع، به بخشی از رویاهایی که در شعارهای انتخاباتی رییس دولت متبلور شده بود، جامه عمل بپوشاند ، اما فرصت سوزی ها همچنان ادامه

یافت.

در ورودی محل همایش برای دیدن روی مبارک استاندار لرستان همه چشم شده بود، اما نماینده عالی دولت، این افتخار را به نمایندگان مردم نداد تا از زبان وی ، از برنامه های دولت برای تسهیل کارکرد سمن ها بپرسند.

زمانی که "خانم پروین صادقی نژاد" از فعالان اصلاح طلب بروجرد زبان به شکوه گشود ، همگان دریافتند که فاصله شعار تا عمل چقدر زیاد است.

وی گفت: " براساس هماهنگی های صورت گرفته قرار بود مبلغ 120 تا 150 میلیون تومان از طرف استانداری برای برگزاری همایش به شورا ارائه شود که این قول تا به امروز جامعه عمل نپوشیده است و این همایش بدون مشارکت مادی ارگان های دولتی برگزار می شود."

به همان اندازه که دولتی ها در این همایش از سمن های فعال فاصله گرفتند، رهبران و معتمدان سنتی محلی با حضور تشویق گرانه خود ، نگاهها را به خود معطوف کردند.

یک روحانی در کسوت امام جمعه بروجرد با حضور در همایش به مانند یک بازیگر مسلط در حوزه رسانه سنتی، سخن راند و قلب ها را به خود نزدیک کرد.

او تشویق گرانه و پدرانه با استفاده از واژگانی که بار معنایی مثبت داشت ، تا آنجا در دل حاضران پیش راند که در این نشست شورای تشکل های مردم نهاد کشور، از امام جمعه بروجرد درخواست کرد سفیر این شورا در مجموعه شورای ائمه جماعات باشد.

همایش بروجرد پایان یافت اما یک سوال بزرگ پیش روی وزیر محترم کشور نهاد و آن اینکه آیا نمایندگان عالی دولت در استانها می توانند در جهت خلاف برنامه های دولت تدبیر و امید، اجتهاد کنند؟