«طواف» برکه ای و دریایی
تهران - ایرنا - وقتی نگاهم به نگاهش گره می خورد، باران های موسمی، احساس باریدن می گیرد. اینجا قبیله ها با یک آهنگ به حرکت در می آیند. اینجا درناهای سفید، تمام وزن خود را به ابدیت پرتاب می کنند. اینجا ثانیه ها گل آرایی می شوند و تو می خواهی خود را در ملاقات گل های جمالش پرپر کنی.
تاب نمی آورم زمانی که هلال ماه را مماس با قنوت پرهیزکاران می بینم. از خود بی خود می شوم، دوست دارم با رگ هایم به تیغه شمشیر بکوبم و با سینه ام به مصاف سرنیزه ها بروم.
احساس شبنمی را دارم که به رود پیوسته است.
وقتی که به دل دریا می زنم حس می کنم که جریان دارم، جاری هستم. حالا در دره مهتاب و در میان درناهای سفید، بوی گیسوی فرشتگان را استشمام می کنم. هنگامی که در مدار نورانیت قرار می گیرم، بدل به نیره ای آتشین می گردم و به اعماق عدم پرتاب می شوم.
دوست دارم گریستن را در باغی که مملو از عطر نرگس های نگاه اوست.
اینجا از تشخص و جنسیت خبری نیست، اینجا که از مومیایی کهنه جسمت برمی خیزی، خود را در ابتدای جهان تصور می کنی.
وقتی به جماعت چشم می دوزم، احساس می کنم که خدا درخت آفرینش را تکانده است و آدم های مختلف از نژادها و رنگ های گوناگون از آن فرو ریخته اند.
اینجا در عین تفاوت، نهایت هماهنگی و یکرنگی را می توانی به نظاره بنشینی.
همه یک رنگ پوشیده اند - سپید - همه یک کار می کنند - طواف - همه یک اسم دارند - زائر خانه خدا - و همه یک هدف دارند - بندگی پروردگار.
گردابی از سپیدپوشان که بر محور قلب هستی - کعبه - می چرخند، دیگر اسم ندارند. قطره دریاست اگر با دریاست، ورنه او قطره و دریا، دریاست.
فروریخته از ننگ و نام، طواف خود را از رکنی که حجرالاسود قرار دارد، شروع می کنند. منطقه ای که «حطیم» نام گرفته است.
هفت بار گرد کعبه می چرخند و هر بار، زمانی که به حجرالاسود می رسند با بلند کردن دستان خود به سوی حجرالاسو ، به نشانه بیعت با خدا و رسول او، تکبیر می گویند.
امروزه در برابر حجرالاسود سنگ سیاهی روی زمین تا انتهای صحن مسجد کشیده شده است تا راهنمای طواف کنندگان در نقطه آغاز و پایان هر دور باشد.
علاوه بر این، چراغ های سبز رنگی نیز که بر دیوار مسجد روبروی حجرالاسود نصب شده است، زائران خانه خدا را در حال طواف هدایت می کند.
«واتخذوا من مقام ابراهیم مصلی». در پایان دور هفتم، زائران پشت مقام ابراهیم قرار می گیرند و نماز طواف می گذارند.
مورخان اسلامی، مقام ابراهیم خلیل الله را مربوط به زمانی می دانند که پیامبر خدا دیوارهای کعبه را بالا می برد.
تخته سنگی که او روی آن می ایستاد و سنگ ها را از دست اسماعیل می گرفت، امروز در این مکان و در محفظه ای شیشه ای نگهداری می شود.
بر روی این سنگ، اثر انگشتان ابراهیم (ع) بر جای مانده است. گفته شده است که از زمان خلافت مهدی عباسی تا حال، این سنگ با طلا پوشانده شده و در محفظه نگهداری می شود.
نماز پشت مقام ابراهیم لذتی است که در وصف نمی گنجد. نمی توانم احساس کسی را که در چند قدمی خانه خدا و قبله هستی به نماز می ایستد، بازگو کنم. باور کنید فضایی که مشحون از بوی خدا است، قابل توصیف نیست.
در سبکبالی نماز طواف، به سوی «مسعی» می روم تا به یاد دغدغه های هاجر صبور، سعی میان صفا و مروه کنم.
* مدرس و کارشناس رسانه
فراهنگ ** انتشار: امید غیاثوند
ahmadjafari100@gmail.com